Jij en je gezin.

Geschreven door 3 oktober, 2016november 19th, 2020Blog

In mijn geval “ik en mijn gezin” is een mooi onderwerp voor vandaag. Vanmorgen liep ik even vast. Ik liet mezelf raken. En raakte gefrustreerd, geïrriteerd, werd langzaam boos en uiteindelijk greep het me naar de keel. Het goede nieuws: ik wist snel te schakelen. Het mocht er zijn, raakte het kwijt en het zette me aan het schrijven…

Zo begon ik alweer een paar weken geleden mijn nieuwste blog te schrijven. Het bleef echter bij dit stukje. Tot ik vandaag weer even bewust ruimte maak om hem af te maken. De zon schijnt nu lekker, en ik ben buiten gaan zitten met mijn schrift en een bak thee. Het komende half uur is er alleen tijd voor dit. Focus op het schrijven, de rest komt later. Wat een voorrecht om hier tijd voor vrij te kunnen maken en tegelijkertijd nog te kunnen genieten van het buiten zijn!

Omdat het nu enkele weken later is, en ikzelf weer in een rustiger vaarwater terecht ben gekomen kan ik gemakkelijker verwoorden en vertellen wat er gaande was. En het bleek een begin…

Het thema van de afgelopen weken was wel degelijk “ik en mijn gezin”. Zoals ik al in mijn vorige blog schreef is het schoolritme van mijn beide jongens veranderd sinds de grote vakantie. Met het ritme van de brugklasser (inclusief uitval) heb ik eigenlijk geen moeite. Al moet ik er wel aan wennen dat hij vroeg opstaat waardoor er eerder leven is op de vroege morgen. Voor de de vakantie nam ik tijd voor yoga, soms meditatie en een douche. Tegen de tijd dat ik klaar was kwam de rest in beweging. Daar heb ik nu meer moeite mee. Ik wil dan ook eerder beneden zijn (voel mezelf verplicht) terwijl ik dan niet echt nodig ben. Alleen opstarten vinden ze ook heerlijk. Dus blijven focussen, gewoon de wekker vroeg zetten en mijn dingen doen. En met de rest afspreken welke tijd ik uiterlijk beneden ben. (Eigenlijk toch niet zo moeilijk).

De jongste heeft continuerooster. En dat is voor mij, en ook wel voor hem, nog steeds erg wennen. Natuurlijk heeft hij lekker veel tijd thuis. Alleen dat is soms nog even een “hobbel”. Omdat ik elke dag thuis ben, zijn we dus langer samen. Naast de tijd die we al samen waren. Hier ligt nog steeds een uitdaging. Aangezien hij weinig afspreekt (wat hij wel graag meer zou willen), kan de tijd totdat we gaan eten lang duren. Hij verveelt zich veel (veel schermpjes vind ik ook geen goed plan) en hij frustreert zich dat hij weinig af kan spreken. Zijn broer gaat een andere fase in, dus die gaat graag zijn eigen weg. En natuurlijk is huiswerk maken en op de middelbare school zijn ritme vinden, nu even belangrijker. En dan ben ik er natuurlijk. Niet altijd zin om te spelen en graag dingen af wil maken. En als ik zin en ruimte heb heeft hij geen zijn. En wat ga je dan doen? Ze zijn vaak niet vooruit te branden, en wat ze willen of leuk vinden is ook niet altijd duidelijk. Ook niet voor zichzelf.

De grootste valkuil bij mij is “de verplichting” naar mezelf en de ander. Ik hoor er te zijn, samen te spelen maar ook los te laten. Het heeft de afgelopen week flink gebotst. Alles kwam samen. Met name mijn en zijn frustraties. Ik probeerde wel dingen samen te doen, los te laten en opnieuw te beginnen. Maar dit lukte helaas niet altijd. Hij liet het niet altijd toe, had zijn dingen om op te lossen. Als dit vaker een issue is, in combinatie met een gevoelig (spiegel) mannetje, wat pubereigenaardigheden er tussendoor en hormonen barst dan ineens de bom. En dan is het menens! En echt niet leuk! Gelukkig keert daarna de rust weer terug, maar bij mij blijft er wel een litteken zitten. En weet en ervaar ik waar het bij mij zeer doet en raakt, en waar de pijn dus zit.

Gelukkig heeft de jongste wel dingen aan kunnen geven waar we hem mee hebben kunnen helpen. Het valt denk ik voor hem ook niet altijd mee. Als je gevoelig bent, onbewust spiegelt, moeite hebt om over gevoelens te praten en nog wat andere dingen. In basis is het zo’n puur schatje, waar ik super veel van hou!

En waar zit het dan bij mij? Wat mij blijft triggeren is iets gaan doen wat ik leuk vind en energie van krijg. Het is nu echt tijd! Ik ben er klaar voor. Mijn rol als moeder is altijd heel intens geweest, wat nu niet meer nodig is, en wat zich soms tegen me keert. Je vervalt in het huishoudelijk ritme, voelt je soms ondankbaar, overbodig en niet gewaardeerd. Dit zullen een heleboel vrouwen wel herkennen. Jij ook? Er is ruimte nodig, en dit is goed voor iedereen. Ik besef tevens dat ik een luxe positie heb. De vrijheid om dingen te doen en te laten, gezond te zijn en een thuisbasis ben voor de kinderen.

Het is tijd voor meer ritme, structuur en een andere (werk) omgeving. Jarenlang ben ik op zoek gegaan naar mijn missie, mijn kwaliteiten en deze vorm te geven. Het laatste jaar heb ik dit los gelaten. En er minder druk op gelegd. En ja ik heb veel losgelaten, en nee ik heb “het” nog niet gevonden. Is het er wel? Zit het verstopt? Wil ik het wel? Ja, iets houdt me tegen. Hoe gaat het dan met de kinderen? Wil ik me binden? Ik wil niet weer een teleurstelling op werkgebied. Waar ga ik zoeken en wat? Hoeveel tijd geef ik mezelf? En ja, er zullen concessies moeten worden gedaan. Een stukje vrijheid wordt opgegeven. Maar daar kan zoveel voor terugkomen. Energie, voldoening en groei. En ja daar zit ik (al lang) op te wachten!

Het wordt tijd dat ik de rol als moeder en vrouw wat minder serieus ga nemen. En mijn eigen rol des te serieuzer. Als ik bij al mijn rollen probeer hoog te scoren kelderen mijn eigen cijfers. Waardoor de anderen ook weer dalen. Wek aan de winkel dus, letterlijk! Mijn ding is delen en verbinden. Het samenbrengen van mensen en dingen, het signaleren. Daar zou ik graag eens wat meer mee doen. En eens een keer niet voor een ander maar voor mezelf. En eventueel mét een ander. Mocht jij iets weten voor mij, heb je suggesties of tips dan hoor ik deze natuurlijk graag!

Gelukkig staan er een paar leuke tripjes op de planning zodat ik wat afstand kan nemen. Een weekend lekker met manlief op stedentrip naar Wenen. Ik kijk er naar uit om een paar dagen samen te zijn. En half november is mijn reis naar Portugal alweer. Even op adem komen. De jongste zei het zo mooi en eerlijk… Hij ging me waarschijnlijk niet missen. Hij vond het misschien wel fijn. Vanaf zijn geboorte zijn we al heel veel bij elkaar. En het was wel even fijn dacht hij. Mooi die puurheid. En eerlijk gezegd delen we deze mening samen.

Hoe is jouw rol in je gezin? Verdeel je jouw rollen zo dat ze in balans zijn? Jij en je gezin(sleden) allemaal even belangrijk. Pas goed op jezelf!

“Let nobody ever dull your sparkle” ook jijzelf niet.

Lief dat je mijn blog las.

Cindy van de Laarschot- van de Valk