Daadkracht!

Geschreven door 7 november, 2016november 19th, 2020Blog

DAADKRACHT  is het eerste woord wat in mij opkomt om deze blog mee te beginnen. Nog geen idee waar deze blog mij brengt. Maar dat ik hem moet/wil schrijven is wel duidelijk. Er mag (weer) iets aan de oppervlakte komen wat nog ergens verstopt zit…

Voor veel “gevoeligen” blijken het weer een beetje roerige tijden te zijn. Ik kan er alleen maar mee instemmen. Er zijn leuke nieuwe dingen, er is vaak een tevreden gevoel van geluk en blijdschap en de zin om er voor te gaan. En toch wordt ik nog regelmatig “terug geroepen” om even stil te staan en naar binnen te keren. Wat mij in eerste instantie frustreert, want ik wil verder. Blijkbaar is er op dat moment toch nog iets om op te lossen.

Ik kwam op instagram in contact met Sanne van altijd_sanshine, (die onwijs leuke positieve spreuken en korte versjes plaatst) en later jongburnout. Zij hebben allebei (ook) op jonge leeftijd een burnout gehad. En hebben deze periode aangepakt om hun leven een positieve wending te geven. En daarmee ook anderen. Het triggerde me, en nog steeds. Wat een positiviteit stralen zij uit. En dat na een burnout. Ik voelde me haast schuldig, en het hield me bezig. Verschillende personen zijn uiteindelijk blij dat ze een burnout hebben gehad. Ze leerden er van, en zijn anders gaan denken en doen. Net als deze jonge dames. Ik stelde mezelf de vraag wat het mij heeft opgeleverd. Mijn antwoord is niets. Voor mijn gevoel blijf ik al sukkelen sinds mijn 25e (ik ben nu 41). En ondertussen ben ik twee burnouts en een chronische vermoeidheid (waar ik van ben genezen!) verder. Wat kan ik eruit halen? Wat was en is mijn drive geworden? Waarom bracht het mij geen concreet iets? Ik wil ook een drive en passie zoals deze dames en vele anderen dat hebben. (En ja velen ook niet.) Zij stelden zich kwetsbaar op en gingen er voor! Dat wilde ik ook!

Na een gesprek met manlief stelde hij de terechte vragen: “Moest ik persé blij zijn met een burnout? Moest het mij concreet iets opleveren? Moest ik het volledig achter me laten liggen? Of mocht het een stukje van mij blijven. En is het soms gewoon zo dat het even wat (langer) minder mag? Ik huilde. Er kwam wat los wat voor mij totaal onverwacht was. Ik wil zo graag maar kom telkens niet verder. Ik heb het gevoel stil te blijven staan. Met en in mijn gezin, en met mezelf. Bang om mijn talenten en ervaringen ongebruikt te laten. En weer verder te kabbelen. De vraag die mijn man hierop stelde: “Wat heb je nodig om in balans te komen en te blijven?.” Deze liet ik landen…

Het omkeerpunt kwam na een gesprek van Marianne van De Groene Linde. Met een korte beschrijving van hetgeen waar je hulp bij nodig hebt, of graag wat ondersteuning bij wilt hebben, kijkt ze wat bij je aansluit. In dit geval was het de ondersteunende remedie “DAADKRACHT”. Ik werd meteen gegrepen door het woord. Dat had ik nodig. Om te vertrouwen, om een passende sport te zoeken, om sterker te worden, om te plannen, om door te gaan, om net dat beetje meer te doen, om te focussen en energiek te zijn. Veelomvattend dus.

Het woord bleef me de afgelopen dagen bij. En leerde me dus dat ik dat nog wel wat meer kon gebruiken op bepaalde gebieden. Maar het leerde me ook veel moois! Ik bezit wel degelijk een portie daadkracht:

  • Genezen van 2 burnouts en chronische vermoeidheid;
  • Het onderste uit de kan halen als er problemen bij mij, of mijn gezin zijn. Ik ga net zo lang door totdat ik bij de oorzaak ben, of in ieder geval de oplossing. (En het besef dat het momenteel goed is zo. Het onderste is uit de kan gehaald. Het mag allemaal landen!);
  • Mezelf al sinds mijn 25e open durven stellen voor mijn burnout, chronische vermoeidheid en gevoeligheid. Nu wordt dat beter begrepen en gewaardeerd, destijds was ik een pionier;
  • Tijdens de yogales deze week kreeg ik het inzicht en besef hoe ver ik in twee jaar tijd ben gegroeid. Mijn lijf is veel flexibeler, er zijn al zoveel blokkades opgeheven waardoor ik ook minder lichamelijke klachten heb. En ook veel minder vaak naar de osteopaat hoef;
  • De daadkracht om een blog te starten en anderen een kijkje in mijn leven te geven door middel van mijn blog en mijn foto’s op instagram;
  • En de daadkracht om over enkele dagen alleen op vakantie te gaan. Om in Portugal met onbekenden yoga en surfen te beoefenen, en vervolgens nog enkele dagen alleen daar te zijn. Uit de vele reacties merk ik dat niet iedereen dat zomaar doet.

De link die Nienke van Jong burnout deelde is ook prachtig! En de moeite waard om te kijken. De titel is “De meest geruststellende gedachte ooit.” Ik trok er een leerzame les uit. Ik kan nog 1000 verschillende dingen doen, het is nog geen einde en elke dag heb ik een keuze en zijn er mogelijkheden. En komen deze mogelijkheden en nieuwe richtingen en ontmoetingen vanzelf. En loopt de reis zoals jij hem wil maken. En met steeds meer daadkracht zet ik mezelf neer en vervolg ik mijn weg.

Wat betekent daadkracht voor jou? Wat zegt het (over) jou? Wil jij er wat meer of minder van? En als je heel eerlijk bent, heb jij dan meer daadkracht als je dacht? Zijn er dingen waarvan jij dacht dat ze normaal,  klein en nietszeggend waren? Wees eens eerlijk naar jezelf en maak eens een lijstje wat jou daadkrachtig maakt. Je bent vast daadkrachtiger dan je denkt. Succes!

Bedankt voor het lezen van mijn blog!

Liefs, Cindy van de Laarschot