Voluit leven!

Door 11 september, 2017Blog

Deze avond zoek ik de stilte op. Niemand beneden, kaarsjes aan en zijn. Af en toe wil ik toch vluchten door te gaan snaaien, op social media te zitten, te mopperen, op te ruimen en alleen willen zijn. Ik weet dat het nu tijd is om even de stilte van binnen op te zoeken. Wat laat mij nu zo voelen? Wat doet het met me? Wat kan ik ermee?

De laatste weken waren fijn, soms vermoeiend, bijzonder en waardevol. Ik schreef blogs over de kunst van het loslaten en sterker dan ooit zijn. Waar ik zelf erg trots op ben! En waarop ik heel veel leuke reacties kreeg. Waarvoor dank! En met de inzichten die ik in de laatste blog beschreef, ging ik aan de slag. Ik maakte weer een afspraak met de osteophaat en de kinesioloog.

Bij de osteophaat besloot ik geheel blanco de behandeling in te gaan. Voor mij nieuw, want meestal heb ik wel wat aan te dragen. 😉 In mijn hoofd was er rust, en voor het eerst hoefde hier niet eerst aandacht aan te worden besteedt. Een korte samenvatting: er was lichamelijk en mentaal een enorme vooruitgang te zien. De alvleesklier was uit balans. Wat emotioneel gelinkt wordt aan IK KAN, de derde chacra. Hier waren we bij alle behandelingen nog nooit uit gekomen. Moe en met een voldaan gevoel ging ik naar huis. Ik las over het derde chacra. Alles wat ik niet meer wilde stond hierbij omschreven als deze uit balans is. Mooi! Dus op de goede weg. En een mooie basis voor de kinesioloog.

Een week na de osteophaat had ik duidelijk waar ik mee aan de slag wilde:

  • mezelf toestemming geven om levensenergie te laten stromen;
  • de disblans in de alvleesklier;
  • relaxed met eten omgaan zonder hier al te veel over na te denken.

Uiteindelijk kwamen we tot een affirmatie die voor mij alles omvatte: IK GEEF MEZELF TOESTEMMING OM VOLUIT TE LEVEN! Voor deze affirmatie had ik een andere, en ineens wist en voelde ik het, hij klopte niet. Deze ingeving bleek achteraf een reminder en symbool voor mijn zuivere intuïtie te zijn. En daar moet en wil ik zijn! Want die is juist. Een disbalans bij een affirmatie komt door een conflict tussen de linker,- en rechterhersenhelft. Zolang deze in conflict zijn, is er geen balans op je affirmatie en zal deze ook niet voor je werken. In de kinesiologie is er een mooie eenvoudige techniek om deze in balans te brengen. Het conflict was bij mij duidelijk merkbaar en confronterend. Het verstikte me en greep me bij de keel. Ik raakte niet in paniek en troostte mezelf, het was goed zo. Waarna er een balans op de affirmatie plaats vond. En hij is prachtig en alles omvattend.

Hetgeen mij verstikte was de “boekenwijsheid”. De adviezen van anderen, uit boeken, uitspraken die ik had opgevangen, informatie uit lessen, ervaringen van anderen etc. wat ik allemaal had overgenomen. Die ik te serieus had genomen. En als mijn waarheden was gaan zien. Zodat ik mijn eigen waarheden was kwijtgeraakt. Voor mij is het nu belangrijk mijn intuïtie te gaan herkennen. En te weten wanneer iets niet klopt voor mij. Volledig gaan voelen en vertrouwen op mijn intuïtie. Zodat het voor mij klopt wat ik kies, doe, eet, ervaar etc. En als ik dingen hoor of lees kan dit een richting of tip voor me zijn, maar niet meer dan dat.

De kinesioloog vroeg me na de behandeling of ik besefte wat ik voor een grote stap had gezet. (Nog) niet echt dus. Maar ik was en ben me er van bewust dat er iets bijzonders en belangrijks was gebeurd. Ik voelde me ontspannen en helder en liet en laat het landen. En blijf me bewust van de belangrijkste lessen. Het punt dat ik besef dat iets niet voor mij klopt, herkennen en erkennen. Luister ik daar niet naar, dan verstikt het mij uiteindelijk. En ik dus verder van mijn doel (en mezelf) af kom.

Inmiddels ben ik alweer een tijdje verder en voel ik aan alles dat ik een balans aan het zoeken ben. Ik zat eerst vooral vol van mijn keuze: mezelf toestemming geven om voluit te leven. Wat is dat een prachtig voornemen en levensmotto! Ja ik wil dit dus erg graag! En wat ben ik trots op mezelf dat ik de moed heb gehad om deze keuze te maken!

En daarna was het weer een balans zoeken. Van oude patronen naar nieuwe, twijfel, onrust en snaaien. Vermoeidheid, extase en spanning. Euforie en kribbig. Vertrouwen en zoekende. En vooral naar binnen keren. Om mezelf te beschermen maar ook om alles te laten landen. Een perfecte tijd hiervoor. De dagen worden korter en het weer wordt minder. De periode om weer wat meer naar binnen te keren is aangebroken. Vanavond heb ik er al heb ik er al op een fijne manier gebruik van gemaakt. Even weer alles op een rijtje gezet. En onverwacht werd het opschrijven van mijn gevoelens een blog.

Ik blijf je op de hoogte houden van mijn avondturen. De eerste is de stap om weer een massagecursus te gaan volgen…

Bijzonder dat je mijn verhaal leest, bedankt hiervoor.

Liefs, Cindy

Leave a Reply