Ruimte, hoe ga je ermee om?

Door 3 augustus, 2016Blog

Het lijkt er op dat ik “voor mijn gevoel”  pas een blog kan schrijven als er weer een groei of proces heeft plaats gevonden, of ik een inzicht heb verkregen. Regelmatig denk ik “nu ga ik heerlijk een blog schrijven”. Ik heb op dat moment tijd, zin en een onderwerp. Toch komt het er niet van om dit te doen. En gaan er heel gemakkelijk weer weken voorbij. Tot ik mijn verhaal eindelijk “kan” schrijven.

Hoe zou dit komen? Ik weet het antwoord eigenlijk wel. Een combinatie van onzekerheid, afronden, en zeker ook plannen en focussen. Deze laatste zijn heel belangrijk voor mij. Structuur geeft rust, en duidelijkheid. En door te focussen kan ik dingen stuk voor stuk afwerken. En dus bewust tijd vrij maken om te bloggen.

In mijn vorige blog vertelde ik over de ruimte die is ontstaan. Inmiddels is dat alweer bijna twee maanden geleden. Hoe zit het op dit moment met de ruimte die is vrijgekomen?

De ruimte die is ontstaan is eigenlijk wel heel erg groot. En ik merk dat die ruimte ook zichtbaar en voelbaar is. Ik heb veel leuke dingen gedaan de afgelopen tijd. De feelgood markt “di is op de camping” mee georganiseerd, de verjaardag van mijn zoon gevierd en het toffe zomerse feest van mijn man. Een hele liefdevolle, gezellige, bijzondere bruiloft van mijn zus en een super vrijgezellenfeest. Allemaal leuke dingen! Daarentegen merkte ik ook dat alles meer bij mij binnen komt. Ik vaker overprikkeld ben, rust en regelmaat nodig heb en het moeilijker vind om in balans te komen en te blijven.

De ruimte was er ook om dingen te verwerken, te helen en los te laten. Een voorbeeld hiervan is het groeiproces van en met mijn kinderen. De oudste zoon nam afscheid van groep 8 om na de vakantie naar de middelbare school te gaan. Dat maakte de laatste weken veel in mij los. Een nieuwe fase en weer een stukje loslaten. Voor mij confronterend. Juist nu ik meer tijd en ruimte voor mijn kinderen heb, hebben ze mij minder nodig. En in die tijd dat het andersom was, was ik beperkt door chronische vermoeidheid en een burnout. Daar kan ik niks meer aan veranderen. Ik heb gedaan wat ik kon doen, en wat op dat moment het beste leek. Ik laat los en ga verder. Trots dat de oudste een vent aan het worden is, en er meer dan klaar voor is om een nieuwe fase in te gaan!

Nu ik schrijf begrijp ik ook waarom dingen gemakkelijker binnenkomen, en ik vaker overprikkeld ben. Ook dit is een proces wat dieper gaat dan ik soms zelf zou willen. Er is meer ruimte dus er kan meer binnenkomen. En doordat ik jarenlang in de overlevingsstand heb “geleefd” ben ik eigenlijk een beetje vergeten hoe het is om te leven. Weer te voelen, lief te hebben, te ontvangen, te kiezen en te ervaren. Mijn intentie die ik dagelijks uitspreek: “Ik wil met vertrouwen en in balans ontspannen en onbevangen genieten van de mooie dingen die het leven mij te bieden heeft”. Er heeft hier al een verandering plaats gevonden. Eerst vermelde ik nog dat ik door het net van angst ging. Dit stukje heb ik dus blijkbaar doorbroken…

Achter het net van angst gebeurd het. En aangezien het onbekend terrein is wat ik aan het verkennen ben, komen er wat andere zaken om de hoek kijken. Deze zijn wellicht herkenbaar voor je: kwetsbaarheid, nog steeds wat angst, het loslaten van overbodige patronen en ballast, de vraag wat je echt wilt doen met je leven en de ruimte, het voelen van emoties, het imperfect mogen zijn en je kwetsbaar opstellen. Kortom echt L-E-V-E-N.

In balans blijven en mijn energie verdelen is nog steeds een van mijn belangrijkste pijlers. Wat wil ik doen met mijn tijd? Hoe plan ik mijn/een dag op een fijne manier? Waardoor voel ik me beter? Wat is het beste voor mij? Waar wordt ik blij van, en kan ik gebruiken om op een zinvolle manier mijn kwaliteiten te laten zien? Tot ik verstrikt raak in mijn eigen web en aan alles ga twijfelen. En de innerlijke criticus hier gretig gebruik van maakt. Met als gevolg vermoeidheid en een uitgeblust gevoel. Om vervolgens op te krabbelen en verder te gaan. Wetende dat alles op zijn tijd komt, en focus en keuzes maken belangrijk is. En stap voor stap dingen doen. Ach eigenlijk het bekende liedje.

Ik kwam laatst een prachtige, ontroerende, heldere en herkenbare blog tegen die heel goed verwoord hoe de innerlijke criticus de afgelopen jaren een grote rol speelde in mijn leven. De blog is van Tamara Beekmans en heet: Wat doet de innerlijke criticus jou aan? Ga hem lezen, hij is echt prachtig! Zeker als je in de overlevingsmodus zit of heb gezeten.

De komende tijd is het mijn doel om mezelf te gaan focussen en mijn tijd (beter) te plannen. Met dingen die noodzakelijk zijn, die me in beweging houden, die me plezier en energie geven. En zeker ook voldoening. Focus en planning zijn dus belangrijke thema’s. Net als communiceren overigens. Dit laatste valt niet altijd mee als (beeld)denker en bij overprikkeling. Zoals ik al zei niet te veel tegelijk willen doen. En ik denk dat ik plannen als eerste thema neem…

Hoe vul jij je tijd in? Is het zoals jij tevreden bent? Of zou je het graag anders willen?

Als laatste nog even een update. Mijn yogareis is helemaal in kannen en kruiken. Alles is geboekt! Ik blijf zelfs een nachtje langer omdat mijn vlucht was gecancelled. Nog even geduld…

En nog een stap vooruit. Ik heb op mijn site eindelijk een nieuwe profiel foto geplaatst!  Het werd eens tijd!

Geniet nog van een een eventuele vakantie en van de zomer! Sit back and relax!

Bedankt voor het lezen!

Cindy van de Laarschot

Leave a Reply