Innerlijke stilte en (mogen) zijn.

Op dit moment merk ik dat ik zelf heel erg de behoefte heb aan momenten alleen voor mezelf. Even geen prikkels, gewoon alleen zijn. En mezelf toestaan om alleen te wandelen, wat te lezen, te prullen, te lanterfanten of om spontaan wat te wandelen en een kopje cappuccino drinken in de stad. Door mezelf volledig toe te staan om dit te doen, kan ik er nog meer van genieten en er nog meer profijt uit halen. Om te mogen zijn, en te doen waar ik behoefte aan heb. Ik merk dat er meer mensen zijn die hier op dit moment behoefte aan hebben. En ja het voelt als een soort van gedeelde smart dat ik niet de enige ben.

Natuurlijk is dit een periode van meer binnen zijn, en waar je lichaam vraagt om mee te gaan in deze flow. Bewuster bij jezelf zijn, kijken waar jij behoefte aan hebt. Eerlijk is eerlijk voor mij is dit soms een tweestrijd. Het is fijn om binnen te zijn en het eens wat “rustiger” aan te doen. Maar ik wordt er ook vaak onrustig van. Ik wil ook verder, stappen zetten, dingen doen en door gaan. Wandelen is een mooie manier om even buiten te zijn en zeker met wat zonneschijn een echte oppepper. Het liefste elke dag even. Want frisse lucht, de natuur en zuurstof voeden mij en brengen mijn geest tot rust. Dat onrustige haalt me nog vaak uit mijn kracht en kost me onnodig energie. Loop jij daar ook weleens tegen aan? Dat je gevoel zegt een stapje terug te doen, maar je gedachten (je hoofd) de leiding neemt. Gewoon omdat dit dat gewend is. Daar komt verandering in!

Aan het einde van het vorig jaar maakte ik de keuze om stress niet langer meer mijn leven te laten bepalen. Ik ben inmiddels een paar keer hiervoor bij de osteophaat en de kinesioloog geweest. En wat een effect heeft het al! Het thema blijft nog steeds terug naar de  basis. In alles! Eigenlijk heel mooi. Het hoort bij het begin van de film. Veel dingen wist en weet ik al, maar paste het niet toe. Of ik dacht dat ik er iets mee deed. En fysiek kreeg ik het advies om op mijn houding te gaan letten. Om mezelf zo sterker te voelen, en minder fysieke klachten te blijven houden. Hier bewust van zijn is heel mooi, en het effect is ook meteen voelbaar.

Dan hebben we nog het mentale stuk. Wat in mijn leven nogal aanwezig is/was op een dwingende, negatieve en energieslurpende manier. Het hoofd heeft vaak bewust maar grotendeels ook onbewust de leiding. Dat het zo verweven zit/zat in mijn leven had ik niet in de gaten. Er was een grijs gebied, een blinde vlek waarvan ik niet wist dat het zoveel impact kon hebben.

Het werd me de afgelopen woensdag duidelijk tijdens de derde ontmoeting bij de kinesioloog. Soms zit er iets zo diep dat je er zelf niet bij kunt komen. Er waren al dingen duidelijk geworden waar ik veel aan heb gehad. Nu was het het punt er mogen zijn. Zonder toeters en bellen, verwachtingen van en naar de buitenwereld. Zonder bewijsdrang, zonder jezelf schuldig te hoeven voelen, zonder jezelf iets op te leggen, zonder bewijsdrang. Geen ruimte voor twijfel, een overvloed aan informatie. Samengevat: terug naar de basis! We weten het allemaal wel. Alleen soms hebben we hulp nodig om dit ook daadwerkelijk in te zien en op te kunnen ruimen. Om de weg weer vrij te maken voor jezelf. Zoals jij bent of in dit geval zoals ik ben. En ik maar denken dat ik dit grotendeels was…

Authenticiteit en openheid zijn woorden waar ik waarde aan hecht. Mezelf zijn zonder maskers. Voor mij vanzelfsprekend. Geen koetjes en kalfjes verhalen. What you see is what you get. Wat zeker klopt en wat ik belangrijk en prettig vind. Alleen… het blijkt dus dat ik nog te veel mezelf laat leiden door de buitenwereld. Verwachtingen die ik mezelf opleg om me te verantwoorden naar de buitenwereld toe. Laten zien dat ik het kan, dat ik van alles in mijn mars heb. Dat ik er toe doe.. Oeps. Daar val ik dus door de mand. Pijnlijk, Ook ik deed er dus aan mee. Zonder dat ik er erg in had! Confronterend! Het voor mezelf willen beginnen, mijn innerlijke talenten ontwikkelen en laten zien, me gezonder en sterk willen voelen. Weer sportiever zijn en ga zo maar door. Met dit inzicht kwam er veel los (tijdens de behandeling). Verdriet, teleurstelling, woede, frustratie en onmacht. Woorden die het gevoel ook weer kapot maken. Er waren emoties die er mochten zijn. Het was landen en ruimte maken. Afscheid nemen van dingen die ik niet meer nodig heb, wat een verademing!

Nu snap ik ook wat ze de vorige behandeling bedoelde met doe het rustig aan, neem een stapje terug. Doe even niets (nieuws). Het was om rust te nemen in mijn hoofd en terug te keren naar mijzelf zonder verwachtingen en doelen. Pas nu begrijp ik het. Het gaat alleen maar om mezelf zijn. En dit ook mogen. Op mijn manier, op mijn gevoel. En dit beseffen, voelen en vooral ervaren. In het NU. Het is allemaal aan het landen. Ik geef het de tijd en vertrouw er op dat ik mag zijn (van mezelf) wie ik BEN. Niet alleen met woorden maar met al mijn cellen en vezels. Want jij en ik ZIJN, NU!

Het verbaasd me enorm hoe je denken onbewust zoveel bepaald in je dagelijks leven (of eigenlijk kon bepalen). Wetende wat wel en wat geen energie neemt. Wetende dat je vanuit jezelf kan en mag leven en dat dit op langere termijn gewoon werd overruled door onbewuste patronen wat resulteerde in een levensstijl. Nu er onbewust weer is opgeruimd en ik bewuster mijn koers blijf varen komt er weer meer licht, groeit mijn vertrouwen meer en is er minder stress. Samen met een regelmatig terugkerend winterzonnetje wordt mijn batterij weer wat opgeladen, verschijnt er een ontspannen glimlach en kom ik steeds meer in een flow.

Het leven is yin en yang, zwart en wit (en soms grijs), regen en zonneschijn, binnen en buiten, verdrietig en blij en ga zo maar door. En het een kan vaak niet zonder de ander. Het vult elkaar uiteindelijk aan. Als er geen schaduw is schijnt de zon ook niet. Er zit niks anders op dan dit te beseffen, te accepteren en gaan ervaren. En vooral het er laten zijn, zonder oordeel. Als ik het kan, kan jij het ook! Heb vertrouwen, en blijf dit houden. En lukt het (even) niet, vraag om hulp!

Heb je nog vragen over mijn keuzes of behandelingen? Wil je wat meer weten over een kinesioloog of osteophaat, neem gerust contact met mij op!

Liefs, Cindy

 

2 reacties

  • Nicole zegt:

    Mooi stukje Cindy en op sommige vlakken erg herkenbaar. Met name het ego dat regelmatig een loopje met me neemt ? Ik vind lezen heerlijk en stond het mezelf niet toe om dat overdag te doen. In mijn hoofd was het een nutteloze bezigheid. Inmiddels sta ik het mezelf wel toe, ervaar ik het als heel ontspannend en geniet ik er met volle teugen van! Ik ben zelfs lid geworden van een boekenclubje om het lezen nog meer te stimuleren. En het wandelen in de natuur, wat ik bijna dagelijks doe, werkt voor mij therapeutisch. Door een auto-immuunziekte zit ik regelmatig gevangen in mijn lijf en na een wandeling voel ik me lichamelijk en geestelijk als herboren ☺

Leave a Reply