Genezen van chronische vermoeidheid.

Na een paar blogs niet te hebben afgemaakt de afgelopen tijd, heb ik besloten om er vandaag echt een te schrijven en af te maken. Het is er nu de tijd voor. Al een tijdje zit het in mijn hoofd, het is tijd om het op te schrijven en te delen. En ook om het af te sluiten. Onbewust zat er wel degelijk nog een stukje. En dat stukje mag los worden gelaten.

Genezen van chronisch vermoeidheidssyndroom (cvs) is de titel van deze blog. Deze keer is het onderwerp dus heel specifiek. Gelukkig komt cvs nog niet in grote mate voor, al hoor je het wel steeds vaker. Ik wil graag mijn persoonlijk verhaal en ervaringen van dit traject beschrijven. Om te laten zien dat het mogelijk is om te genezen. Laten zien dat je sterker bent en kunt zijn dan je denkt. Maar ook dat je jouw gebeurtenissen niet bent. Dat je op tijd stopt en het verleden achter je kunt laten.

Het idee voor deze blog kwam eigenlijk door verhalen en berichten die ik tegen kwam op instagram. Waar ik mijn herinneringen soms verwarde met mijn huidige “staat van zijn”. En veel herkenbare dingen las. Deze verzameling was voor mij blijkbaar nodig om uiteindelijk te beseffen dat ik verschillende stations wel ben gepasseerd (cvs en burnout). En dat wat over is gebleven zijn mijn inzichten en ervaringen. Die ik kan gebruiken mocht het nodig zijn, om vervolgens weer verder te gaan. Ik ben immers niet mijn omstandigheden.

Ik schrok van een bio van een persoon op instagram. Haar omschrijving was “In gevecht met chronische vermoeidheid.” Dit raakte me, het klonk heel wanhopig als een gevecht zonder einde. Waarop ik een berichtje stuurde dat ik was genezen, en dat ik altijd heb gezegd “Ik ben herstellende van chronische vermoeidheid.” Zonder hier bewust over na te hebben gedacht, maar me onbewust wel degelijk geholpen. Het heeft mezelf vertrouwen gegeven dat de weg tot herstel zou leiden en waarmee ik ook heel mijn lijf daar richting mee gaf. Het was mooi om te zien dat deze persoon de bio heeft veranderd in de zin die mij zo heeft geholpen. Ik was blij! Hiermee kon ik laten zien dat niets onmogelijk is, en dat het ook anders kan. Het motiveerde me nog meer om dit te schrijven. (En als je dit leest: heel dapper van je!)

Het begint allemaal met erkenning en geloven op herstel. Na verschillende doktersbezoeken en bloedonderzoeken werd ik door mijn huisarts doorverwezen naar het kenniscentrum chronische vermoeidheid van het Radboud in Nijmegen. Daar werd ik onderworpen aan eindeloze vragenlijsten, gesprekken en bloedtesten om bepaalde ziekten uit te sluiten. En daarna was het afwachten of ik geschikt werd bevonden om deel te nemen aan deze behandelmethode. Dat wil zeggen dat cvs bij mij vast werd gesteld. Spannend, want ik wilde immers verder. Ik was te jong om op deze manier verder te leven. Ik was opgelucht toen ik deel mocht nemen, het voelde ook als een soort van erkenning. Achteraf gezien kreeg ik te horen dat ik tot de zwaarste categorie behoorde van mensen die nieuw binnen kwamen. Iets met de lat hoog leggen?…

Wat was mijn status toen ik begon aan het traject?

Als moeder van een zoontje van bijna vier, en een pasgeboren baby stond mijn leven in de overlevingsstand. De jongste had een moeilijke start waardoor ik maandenlang zeer weinig heb kunnen slapen. Gelukkig sliep hij na bijna een halfjaar door en kreeg ik ruimte. De vermoeidheid werd zichtbaar. En uiteindelijk werden (achteraf gezien) mijn lichamelijke klachten, in combinatie met mijn eigenschappen, psychisch. Ik deed steeds minder. En wat er uiteindelijk overbleef was mijn oudste zoon een maal per dag naar school brengen en eten koken. En verder lag ik heel veel. Ik vond het verschrikkelijk om steeds minder zelf te kunnen doen. En heb tot het laatst dingen zelf willen doen, tot het echt niet meer kon.

Ik kreeg bericht dat ik deel mocht nemen. En een traject van een klein jaar volgde. Omdat ik mezelf niet wilde mengen in en met anderen koos ik voor individuele therapie (cognitieve therapie). En sloot me bewust niet aan bij een patiëntenvereniging. Ik voelde me geen patiënt en ging er niet van uit dat het chronisch zou blijven.

Hoe verliep mijn behandelplan?

♥ Ik kreeg een vast slaap/waakritme.

Dat wil zeggen op een vaste tijd opstaan en naar bed gaan. Elke dag, zonder uitzondering. Geen minuut eerder of later. En ik mocht ook direct niet meer liggen of rusten overdag. Die zag ik niet aankomen… Binnen drie dagen zat ik al in mijn ritme! En dat ritme zit er nu nog steeds grotendeels in.

♥ Ik vulde meerdere vragenlijsten in.

Hier moest ik onder andere mijn doelen formuleren. Wat wilde ik weer kunnen doen. En de belangrijkste werden mijn doelen. Daar werkte ik naar toe. Maar er waren ook standaard vragenlijsten. Dit was nodig om mijn vorderingen op fysiek, mentaal en sociaal vlak bij te houden. Hoe verliepen bijvoorbeeld mijn sociale contacten? Werden dat er meer, kostte het energie? Voelde ik me moe, fit of neerslachtig? Soms was dit erg confronterend, maar werd al snel een gewoonte.

♥ Ik volgde een loopprogramma.

Dit om weer in beweging te komen. En uiteindelijk mijn “vrijgelopen”tijd in te wisselen voor mijn doelen. Ik had een schema wat ik moest volgen, bijhouden en invullen hoe dit ging. Het lopen moest ik alleen doen, en 6 dagen in de week. Het begon met 4 x 1 minuut lopen. Dit werd 4 x 15 en daarna 3 x 15 minuten. En dit ging weer door tot 3 x 30 minuten. Wat weer 2 x 30 minuten werd, en uiteindelijk liep ik 2 keer een uur per dag. Dit laatste was aan het einde. De hele omgeving kende ik op mijn duimpje. Ik wist precies hoe lang je overal over liep en wist zo mijn routes uit te kienen. Door weer en wind liep ik. Deze herfst en winterperiode zie ik nog steeds als mentaal de meest heldere en fitste.  Ik heb heel wat kilometers gemaakt, en liep op het laatst 2 uur per dag! Ik was weer in beweging!

♥ Gesprekken met een psychologe.

Wekelijks had ik een gesprek met mijn psychologe. Tijdens dit gesprek werd de week besproken. Hoe deze was verlopen, wat ging goed en waar liep ik tegen aan. Ik schreef veel, en las dit daar altijd voor. Vaak met een traan. Het verwoorde op een mooie manier mijn emoties. En dat voelde fijn! Schrijven was en is mijn ding, en geeft me vaak heldere inzichten.

♥ Registratie van mijn bewegingen.

Het traject is al lang geleden. Gelukkig maar. Ik ben ook veel dingen hiervan vergeten. En dat is maar goed ook. Het schoot me te binnen dat ik ook enkele keren een enkelband heb gedragen. Die registreerde mijn bewegingen. Waardoor er weer meer inzicht werd verkregen in mijn activiteiten.

De afronding van het traject.

Na een klein jaar was mijn traject klaar. Ik had al mijn follow-up gesprekken gehad en werd ontslagen en was genezen van cvs! Vanaf daar pakte ik mijn leven weer op. Ik weet niet of de behandelingen inmiddels veranderd zijn, maar ik weet zeker dat ik daar weer in beweging ben gekomen! Dat is het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb.

Verder na chronische vermoeidheid.

Ik ging mijn gestelde doelen verwezenlijken en kon mijn leven en activiteiten weer oppakken. En dat verliep heel goed. Alle huishoudelijke taken deed ik weer zelf. Ik volgde een fotocursus en sportte meerdere keren per week. Wat een vooruitgang!

Inmiddels is het dus alweer 8 jaar geleden dat ik ben ontslagen. Als ik nu terug kijk op deze periode en de tijd tot nu toe, dan kan ik het volgende concluderen… Het in beweging blijven heeft me toen geholpen en dat doet het nog steeds. Het hoeft niet lang te zijn. Er even uit gaan geeft lucht, geeft je zuurstof, en belangrijker alles blijft in beweging.

Dan zijn er nog dingen die in de loop van de jaren een beetje zijn versloft. Waar ik me wel bewust van was, maar wat niet echt van de grond is gekomen. Wat ik regelmatig probeerde maar nog niet is gelukt . Of soms niet eens bewust van was. En dit inzicht kreeg ik na een geslaagd bezoek aan de kinesioloog de afgelopen week. De behandeling was erg confronterend. Maar ik had duidelijk een schop onder mijn kont nodig. Om belangrijke punten duidelijk te maken. En om een rugzak met onnodige ballast achter te laten en verder te gaan. Het is weer tijd om zonder opgelegde beperkingen verder te gaan. En hierbij leg ik dus de link naar mijn cvs traject. Waar ik door de jaren heen door omstandigheden verschillende dingen heb laten versloffen en laten vervallen. En nu besef ik dat het tijd is om deze weer terug te brengen in mijn leven. Om verder te gaan en houvast te creëren. Om gemakkelijker mijn leven te leven naar volle tevredenheid.

Wat heb ik nodig om mijn leven op een fijne manier te leven?

  • Oude pijnen (die er nog steeds zaten) los te laten;
  • Meer structuur aanbrengen in mijn leven. Dit doe ik onder andere door per direct meer te gaan werken. Hier bouw ik ook vertrouwen mee op, en voel ik me betekenisvoller;
  • Mijn gedachten nog minder de ruimte geven. Die saboteren nog meer dan ik door heb;
  • Ik moet mezelf regelmatig bij de kladden blijven pakken om niet te ver af te dwalen. En af en toe een schop onder mijn kont geven.
  • Betekenisvoller gaan leven brengt me meer dan veel tijd voor mezelf;
  • Mijn herstelperiode is veel korter dan ik denk. En er is genoeg ruimte voor;
  • Veel dingen die ik voel of denk te voelen zijn vaak herinneringen. Ik hoef er niet naar te leven. Ik kan er even bij stil staan, en weer verder gaan. Ik heb er van geleerd en kan dit indien nodig gebruiken;
  • Ik mag een sterke volwassen vrouw zijn! De leeftijd heb ik daar inmiddels wel voor 😉 en mag dit ook uitstralen!

Mocht je zelf in een cvs of burnout fase zitten dan hoop ik dat je goede hulp om je heen hebt. Vraag er gewoon om. Jezelf schamen of bezwaard voelen is niet nodig. Wees lief voor jezelf ♥

De belangrijkste dingen die ik je mee wil geven:

  • Blijf letterlijk in beweging;
  • Breng structuur aan in je leven (inclusief slaap en waakritme);
  • Leef betekenisvol (sporten hoort hier niet bij);
  • Kijk eens of je kenmerken hebt van (hoog) gevoeligheid. Dit heeft mij heel veel inzichten gegeven!
  • Blijf vertrouwen houden, en geloof in je herstel! Gebruik bijvoorbeeld de mantra ik ben herstellende van….

Bedankt voor het lezen van deze, voor mij bijzondere, blog! Mocht je in een cvs, burnout of een moeilijke periode zitten, dan wens ik je veel succes! Het gaat je vast lukken om er iets positiefs van te maken, en jouw leven te leven!

Namasté

Cindy

4 reacties

Leave a Reply